Twitter


Hoe een ‘sociale recruitmentstrategie’ eruit kan zien

Onlangs kon je hier lezen hoe websites hun leidende positie in een recruitmentstrategie mogelijk gaan verliezen. Of dat echt gaat gebeuren of dat het allemaal reuze gaat meevallen, zal de toekomst leren. Feit is wel dat er met de opkomst van sociale media een enorme hoeveelheid mogelijkheden bij is gekomen om te laten zien wat je organisatie allemaal is en doet én er daardoor veel nieuwe gelegenheden zijn ontstaan om in contact te komen met je doelgroep(en).

Onderstaande infographic kent nog steeds een centrale rol toe aan de ‘corporate’ site, maar identificeert daaromheen een waaier aan mogelijkheden om de aandacht te trekken van potentiële medewerkers en hen te betrekken, c.q. aan te nemen.

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

Een aantal tips:

  • Zorg voor ‘raakpunten’ met je organisatie op plekken waar je doelgroep komt.
  • Ontwikkel merkpagina’s (‘branded pages’).
  • Benut content over verschillende platformen om traffic te vergroten.
  • Leer de juiste mensen kennen en segmenteer je aanwezigheid.
  • Maak duidelijk wat je doet, waarom en hoe met behulp van de best passende middelen.

Om zo’n sociale recruitmentstrategie goed uit te kunnen voeren, zul je wel aan twee voorwaarden moeten voldoen: een goed verankerd ‘verhaal’ dat je daarbij kunt vertellen én voldoende capaciteit – personeel en budget – om zo’n strategie voor langere tijd te kunnen uitvoeren. Maar dan heb je ook iets.

Er bij horen of er niet bijhoren, dat is de vraag

Er wordt weer eens fijn ruzie gemaakt in dit land. Vakbonden en werkgevers denken – begrijpelijk – zeer verschillend over een fenomeen dat al een behoorlijk aantal jaren bestaat: payrolling. Iemand werkt voor organisatie X, maar is ‘in dienst’ bij een ander bedrijf dat alle financiële en andere verantwoordelijkheden voor rekening neemt.

Werkgevers vinden het een mooie manier van flexibilisering en bovendien kunnen payrollbedrijven ‘professioneel’ werkgeverschap leveren in wat minder ontwikkelde sectoren. Vakbonden vinden het een asociale manier van het ontlopen van verantwoordelijkheid. En, zoals bij alles, zitten er waarheden aan beide kanten. Maar in dit geval is de kans groot dat de vakbonden zijn verwikkeld in een hopeloos achterhoedegevecht.

Lees verder

Geen gejank meer s.v.p.

Opnieuw geweeklaag in P&O-land, dit maal via een artikel op Personnel Today: in de hoogste gelederen van organisaties beschikt slechts 1% van de bestuurders over een HR-achtergrond. 1%! Dat is heel weinig, met zo’n belangrijk vakgebied: “It’s astonishing that, while HR directors are pivotal to an organisation’s growth and long-term success, they are almost completely absent at board level”.

Volgens de uitvoerder van het onderzoek komt het lage aandeel HR in ‘the boardroom’ en het daaruit voortvloeiende gebrek aan invloed door het vooroordeel dat HR minder strategisch is dan andere ondersteunende functies. Ik vraag me af of het een vooroordeel is. HR roept immers al járen dat ze een meer strategische rol moet krijgen, maar vooralsnog zijn er blijkbaar nog niet veel organisaties die dat van harte willen aannemen en zij gaan maar door met “to undervalue the importance of HR within their business”. Misschien kan HR intussen maar beter stoppen met huilen naar de maan.

Lees verder

Waarom je ‘iets moet’ met Pinterest

Pinterest is onder ons sinds 2008 en echt sinds 2010. En heeft in die luttele jaren een enorme groei doorgemaakt: van – Amerikaanse cijfers – een paar honderdduizend bezoekers in mei 2011 tot bijna 12 miljoen in januari 2012. En wat misschien nog wel veelzeggender is: Pinterest blijkt een traffic- en opbrengstgenerator van de eerste orde te zijn, zoals de infographic van deze zaterdag uitwijst:

  • Pinterest heeft Twitter gepasseerd als het gaat om het doorverwijzen naar andere sites.
  • Van alle aankopen die via sociale media tot stand komen, neemt Pinterest 40% voor rekening (tegen 60% door Facebook).
  • Per klik levert Pinterest meer op dan Twitter én Facebook.

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

Het zijn indrukwekkende getallen. En sinds het minder en minder een typisch ‘vrouwennetwerk’ wordt – het aantal mannen steeg in één maand van 20 naar 28% – wordt het voor employer branding en recruitment ook steeds interessanter. Veel bedrijven op Pinterest zijn retailers, voor hen is het vooral een machtig verlengstuk van de etalage. Maar er zijn ook een aantal mooie voorbeelden te vinden van organisaties die het netwerk voor branding inzetten: Interpolis zet foto’s van werkplekken neer. Het Amerikaanse bedrijf Fresh&Easy geeft tips over vragen die je kunt stellen bij het sollicitatiegesprek.

In Nederland zijn we nog niet massaal aan het ‘pinnen’, maar dit is wel een goed moment om het netwerk eens rustig uit te proberen. Wie dat wil, vindt hier een handige introductie.

Weg met de recruitmentsite!

“The cyber world has shifted”, zegt dit artikel op Recruiter.com. De multi-channelaanpak heeft ervoor gezorgd dat het centrum van het digitale universum is verschoven van de website naar de klant. Niet langer is de website de ‘hub’ van de online strategie, maar slechts één van de verschillende platforms waarop employer branding en recruitment plaatsvinden.

Zo’n multi-channelaanpak kan zich ook uitstrekken tot de ‘echte’ wereld, met soms vernieuwende vormen van ‘integratie’ van online en offline. Zoals in dit – niet-recruitment – voorbeeld van C&A in Brazilië, dat het aantal Facebook-likes van een bepaald kledingstuk laat zien op de hanger. Maar ook als we alleen naar het online deel kijken, dan mag wel duidelijk zijn dat er veel veranderd is.

Lees verder

De employee story – het persoonlijke verhaal

De afgelopen weken heb je hier een serie kunnen lezen over de employer story. Over de vraag wat is hetwat kun je ermeehoe pak je dat aan en als laatste de vraag: is het een hype of een trend? In de eerste aflevering kwam ook het begrip ‘employee story’ ter sprake: een niveau van corporate storytelling dat is gerelateerd aan de vraag: waarom werken mensen bij deze organisatie? Sluiten de organisatiewaarden aan op de persoonlijke waarden van de medewerkers?

En hoewel ik in de laatste aflevering enigszins cynisch concludeerde dat we het verhaal momenteel graag inruilen voor de zekerheid dat we de hypotheek kunnen blijven betalen, is er natuurlijk best iets te zeggen over de ‘employee story’. Te beginnen overigens met de constatering dat het zelden of nooit voorkomt dat de organisatie- en persoonlijke waarden van meet af aan voor 100% of zelfs maar voor 50% matchen.

Lees verder

Waar mensen blij van worden in hun werk

Amerikaanse werkers hebben zich nog nooit zo ellendig gevoeld in hun werk als in 2011: de gemiddelde blijdschapsscore daalde royaal onder de 50%. Wat natuurlijk helemaal niet goed is, want het schijnt dat tevreden en betrokken medewerkers de beste garantie zijn voor innovatie en succes. Maar waar worden ze dan wél blij van? De infographic van deze week vertelt ons dat.

  • Voor 63% is dat werkzekerheid.
  • De secundaire arbeidsvoorwaarden doen het met 60% nog nét iets beter dan het salaris (57%).
  • In de niet-materiële categorie staat het kunnen gebruiken van je kennis en vaardigheden bovenaan met 55%.

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

En wat zijn de banen waarin mensen het meest tevreden zijn? De top 3:

  • biotechnologie
  • klantenservice
  • onderwijs

Het is opvallend dat het werk zelf voor slechts 50% een reden is om tevreden te zijn. Zou de andere helft toch wel een béétje plezier hebben in wat ze doen? Want van de cultuur en de work-lifebalance hoeven we het ook niet te hebben, om nog maar te zwijgen van de collega’s die in het rijtje niet eens voorkomen…

Het lijkt me niet zo gek dat we in deze tijd even extra belang hechten aan werkzekerheid. Jammer dat dat er voorlopig even niet in zit; misschien wel nooit meer.

De employer story 4 – zinvol of niet?

De Employer Story – het verhaal van een organisatie als werkgever. Dat is het onderwerp van een drietal artikelen die de afgelopen weken hier verschenen zijn. Over de vraag wat is het, wat kun je ermee en hoe pak je dat aan? De employer story, het ‘werkgeversverhaal’, kan een middel zijn om de visie, doelen en (kern)waarden van een organisatie op een aansprekende manier te formuleren.

Zo’n verhaal werkt als een soort kompas: waarom we doen wat we doen en waarom doen we het op deze manier? ‘Waarom’ als centrale vraag. Het kan medewerkers motiveren en  hen meer of beter betrekken bij het bereiken van de organisatiedoelen. Dat klinkt allemaal heel positief en sluit mooi aan bij een aantal recente denkmanieren.

Lees verder

De employer story 3 – aan de slag, maar hoe?

‘Het verhaal van het werken bij een organisatie’ – zo kun je het verschijnsel ‘employer story’ omschrijven. Dat verhaal is er natuurlijk al, of een organisatie nu een paar jaar of een eeuw oud is en of het nu is opgeschreven of niet. Maar om een verhaal levend te houden, moet het steeds weer verteld worden - net als de verhalen van de rondtrekkende sprooksprekers uit de Middeleeuwen.

Hun verhalen evolueerden – met iedere vertelling werden ze anders. Ook de employer story is een verhaal dat nooit af is, telkens opnieuw verteld wordt en door de tijd heen zal veranderen (al hoeven we er tegenwoordig gelukkig niet meer in weer en wind de jaarmarkten voor af). Gingen de vorige delen van deze miniserie over de vraag wat de employer story is en wat je ermee kunt, in dit deel gaat het over de vraag: wat doe je als je ermee aan de slag wilt? Hoe pak je het aan?

Lees verder

Normandië II

Lang, lang geleden kon je op deze plaats in één van de aller-, allereerste posts op dit blog lezen over het bezoek van de jongste en mij aan de D-Daystranden en -musea van Normandië (wat een gouden week was dat…). Toentertijd waren we ervan overtuigd dat we alle D-Daymusea in die week wel hadden weten af te werken. Maar nee. Er was er nog één, bleek. Het Rangersmuseum in Grandcamp-Maisy, dat hadden we nog niet gezien.

Die omissie gaan we rechtzetten. Opnieuw ondernemen we met z’n tweeën de tocht richting Normandië, richting de geschiedenis, de fruits-de-mer en – helaas – de regen (maar misschien valt dat laatste mee). Om te beginnen dus naar Grandcamp-Maisy. Verder speuren we net zo lang tot er écht geen museum meer over is dat we niet gezien hebben, hoe klein ook. We gaan Saving Private Ryan kijken (The Longest Day hadden we vorige keer al gezien). Waarschijnlijk nog een keer uit onze jassen waaien bij de artillerierestanten bij Longues-sur-Mer. Dit keer naar een Brits kerkhof (hoort er ook bij). Souvenirwinkels en legerdumps bezoeken. Lekker eten en vroeg naar bed. En tot slot nog effe langs in Parijs…

Voor iedereen die in Nederland is, nog kans ziet om dit te lezen én vandaag Koninginnedag viert: ik hoop dat jullie een hele leuke dag hebben. En wie ook op pad gaat: veel plezier!

Hoe sociale media recruitment kunnen helpen

“Alles begint met het sociale kapitaal van de organisatie”, zegt onderstaande infographic, na met veel aplomb te hebben gemeld dat ‘sociale media de grootste verandering zijn sinds de Industriële Revolutie’. Ik denk eerder dat sociale media een voorlopig hoogtepunt zijn in de emancipatie van het individu, maar dit terzijde.

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

In een onnavolgbare berekening legt de infographic uit wat de opbrengst is van de persoonlijke netwerken van een organisatie met 100 medewerkers die allemaal 500 contacten hebben. In één klap leveren ze 10 kandidaten op voor de baan van programmeur en zeven voor verkoper. Een accountant zit er helaas niet tussen, maar niet gewanhoopt: bewaar deze vraag op een ‘watchlist’ en binnen een maand lopen er drie binnen.

Ik wil best geloven dat sociale netwerken een nieuwe dimensie hebben toegevoegd aan ons recruitmentarsenaal, maar deze cijfers lijken me toch royaal aan de optimistische kant.

De employer story 2 – wat kun je ermee?

Hebben we met storytelling een nieuwe, revolutionaire manier van communiceren gevonden? Dat was de vraag in deel 1 van de miniserie over De employer story. Verhalen vertellen is bepaald niet nieuw – maar dat organisaties een ‘verhaal’ hanteren als bronmateriaal voor hun communicatie is nog relatief recent. En de vraag is natuurlijk: wat kun je ermee?

In de corporate story ligt het accent op doelen, waarden, redenen. Het gaat over herkomst, geschiedenis en toekomst, zoals duidelijk wordt in dit voorbeeld van de Sint Maartenskliniek in Ubbergen. De employer story vertelt het unieke verhaal van de organisatie als werkgever. Hé, dat is een bekend geluid. Eén van de onderdelen van een arbeidsmarktstrategie is immers het vaststellen van de positionering? En daarvoor geldt toch hetzelfde uitgangspunt: het moet uniek zijn? Wat is dan het verschil?

Lees verder

De employer story 1 – een lastig verhaal

‘Storytelling’ is een relatief nieuw fenomeen in organisatie en marketing. Het levert bij Google – bij mij in elk geval, want het schijnt nogal te kunnen variëren – 364.000 (Nederlandse) resultaten op. Dat aantal wordt overtroffen door het resultaat van het fenomeen: ruim 1,3 miljoen Nederlandse hits bij ‘corporate story’. Trekken we het geheel door richting arbeidsmarktcommunicatie en recruitment, dan komt ‘employer story’ er vooralsnog wat bekaaid af met 133.000 resultaten, maar ze zijn wel enthousiast.

Zouden we hier weer een Heilige Graal in AMC-land bij de hand hebben? Feit is: de laatste tijd ben ik er voor klanten inderdaad mee bezig. En heb geconstateerd dat er een redelijke mate van verwarring bestaat, bijvoorbeeld bij de vraag: wat is nou het verschil met een positionering? Wat is het verschil of de verhouding tussen de ‘corporate’ en de ‘employer’ story? En is er soms ook nog iets als de ‘employee story’?

Lees verder

Waarom LinkedIn effectiever is dan Facebook

Facebook wordt het meest gebruikt in het kader van de zoektocht naar banen of medewerkers, wijzen onderzoeken uit. Dat is misschien niet zo gek als je het aantal gebruikers naast elkaar zet: 845 miljoen voor Facebook, ruim 150 miljoen voor LinkedIn. Toch doet LinkedIn het uiteindelijk beter: via LinkedIn komen bijna negen keer zoveel sollicitaties binnen als via Facebook. Per contact levert LinkedIn drie sollicitaties op, Facebook één.

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

Maar de grote winnaar is een ander netwerk: zowel LinkedIn als Facebook leggen het in dit geval af tegen Twitter. Per contact levert Twitter bijna drie keer zoveel sollicitaties op als de andere twee. Sommige recruiters wedden overigens op meer dan één paard: hoewel 48% alleen LinkedIn gebruikt, vult 10% dat aan met Facebook en 19% met Twitter. 21% zet ze alle drie in.

Grappig dat volgens deze infographic de strijd dus niet (alleen) tussen Facebook en LinkedIn gaat, maar dat Twitter het zo goed doet… Daar lijkt me dan nog wel een kansje te liggen!

Geef mij je netwerk

Facebook heeft Instagram gekocht voor 1 miljard dollar. Daarmee heeft Facebook nu ook toegang tot een veelgebruikt mobiel platform, want er wordt vooral ge-Facebookt vanaf ‘gewone’ PC’s. Bovendien zijn de foto’s op Instagram van een ander kaliber dan de familiekiekjes op Facebook, wat de ‘kwaliteit’ van de informatie waarover Facebook kan beschikken verhoogt. Een voorbeeld van het verzamelen van zo compleet mogelijke ‘profielen’.

Tijdens het Social Networking congres van de ABNAMRO op 5 april moesten de aanwezigen een verhaal aanhoren over het ‘gratis, all-in-one businessplatform’ (dat bij nadere beschouwing trouwens helemaal niet gratis is) van Victor Mundi en ontving iedereen – ter plekke, per sms, wat ontzettend op het randje is – een uitnodiging om zich er bij aan te melden. Als lid van FNV Zelfstandigen was ik de weken daarvoor al gebombardeerd met mails en sms’en waarin de introductie van een ledennetwerk werd aangekondigd, gebaseerd op ditzelfde platform. En weer: of ik me daar wil aanmelden. Ik heb er even over nagedacht en geconcludeerd: laat ik ‘t maar niet doen.

Lees verder

Top Rated